Uwielbiam serwisy społecznościowe. Facebook, Blip, Twitter – uważam je za wspaniałe wynalazki. Nie powiem, żeby zalogowanie się do „Fejsa” było pierwszą rzeczą, jaką robię po przebudzeniu, ale nie ulega wątpliwości, że znajduje się ono gdzieś  w moim porannym „Top 10”.

Dzięki takim platformom mogę mieć stały kontakt z ludźmi, mam lepsze pojęcie o tym, co się dzieje w  życiu moich bliskich, niż gdyby wszystkich tych narzędzi nie było. Tak, to prawda – ze znajomymi, którzy ich nie używają mam słabszy kontakt, ale nazwałabym go „normalnym” - takim, jaki był zanim zgromadziłam pokaźną liczbę znajomych na mojej Tablicy.

W każdej chwili – przerwie w pracy, oczekiwaniu na tramwaj, na nudnym wykładzie mogę zerknąć i zobaczyć  kto co napisał, jak skomentował któryś z moich postów, gdzie jest i co robi. W tej samej chwili mogę „polubić” nowy związek kolegi, wyrazić współczucie koleżance z grypą, dowiedzieć się co u moich podopiecznych dzieci, albo zobaczyć zdjęcia z wakacji znajomych. Świetne, bo nie zawsze przecież mogę z każdym się spotkać, nie mogę do każdego zadzwonić codziennie.

Wiem, że ten system ma wady. Wiem, że kliknięcie w „Like it!” nie zastąpi przyjacielowi spotkania, na którym opowie o swojej nowej dziewczynie, komentarz nie przekaże koleżance lekarstw z apteki, ani nie zastąpi prawdziwej bliskości. Wiem, że to „pożeracz czasu” i narzędzie do wyciągania informacji o preferencjach konsumenckich. Nie raz zmarnowałam wiele godzin na „Bouncing Balls”, a „Parking Mania” nie zrobiła ze mnie lepszego kierowcy, wbrew temu co wmawiałam sobie celując wirtualnymi kołami w kolejne miejsca parkingowe. Nie wszystkie proponowane na platformie rozrywki są na wysokim poziomie i wiem, że codzienne hasła serwowane przez „Bydle” nie są prawdami objawionymi, a jedynie frazami zestawionymi tak, aby każdy dopasował coś dla siebie. Mimo tego wszystkiego pojawienie się „Fejsbuka” w moim życiu oceniam zdecydowanie „na plus”.

Ale tym razem to jednak niestety przegięli. Po kolei.

Rok temu akcja „wpisz w swój status na FB kolor stanika, który masz na sobie, prześlij to do wszystkich dziewczyn, które masz w liście kontaktów, ale nie zdradź żadnemu z facetów co ten status oznacza – niech zachodzą w głowę o czym piszemy!”. Wszystko ponoć w ramach „uświadomienia o zagrożeniu wystąpienia raka piersi”.

Bardzo dziękuję, jestem świadoma. I sądzę, że w grupie użytkowniczek Facebooka problem nieświadomości jest marginalny. Nie rozumiem natomiast co owe tajemnicze hasła miały zmienić w społecznej wiedzy? Takie, przepraszam, memento mori? Zrozumiałabym jeszcze gdyby załączono instrukcję badania piersi, link do strony którejkolwiek organizacji zajmującej się profilaktyką tej choroby, czy listę placówek, gdzie można wykonać bezpłatną mammografię. Nie wiem, czy któryś z panów zaprzątał sobie głowę choć przez chwilę tym, aby zgadnąć, czemuż koleżanka właśnie napisała „fioletowy” w swym profilu; zastanawia mnie też dlaczego mężczyzn mamy omijać w owym przypominaniu i uświadamianiu? Bo co? Bo to takie okropne - nie wtajemniczajmy ich? Bo ich nie dotyczy? Ależ dotyczy życia i zdrowia ich żon, dziewczyn, przyjaciółek, matek, sióstr, kochanek, a więc i ich samych!

No i teraz kwintesencja. Tegoroczne akcja – aż zacytuję:

"UWAGA!!!
Gramy w grę. Ktoś zaproponował, abyśmy my, wszystkie dziewczyny na facebooku zrobiły coś wyjątkowego aby uświadomić kobiety o zagrożeniu wystąpienia raka piersi (akcja pt. (eng.) Breast Cancer Awareness). Gra jest łatwa i chciałabym, abyś do nas dołączyła i pomogła nam to rozprzestrzenić. W zeszłym roku chodziło o wpisanie koloru stanika, jaki zazwyczaj nosisz w swój status na Facebooku i zostawienie wszystkich mężczyzn w zastanowieniu dlaczego wszystkie dziewczyny mają w swoim statusie kolor. W tym roku ma być to status twojego związku lub oświadczenie o stanie wolnym, oczywiście wszystko zakodowane.

Pamiętaj, nie odpowiadaj na tą wiadomość, tylko ustaw w profilu jeden z poniższych kodów, następnie skopiuj tą wiadomość w całości i wyślij jako nową do wszystkich swoich znajomych płci żeńskiej.

Tequila: jestem singlem
Jack Daniels: to skomplikowane
Rum: wolę kobiety
Champagne: zaręczona
Red Bull: w związku
Beer: w związku małżeńskim
Vodka: jestem tą "drugą"
Sprite: nie mogę znaleźć tego właściwego
Liquor: chciałabym być singlem
Gin: chcę wyjść za mąż

Ręce mi opadły. Dwa dni unikałam FB, aby się nie denerwować. I nadal zupełnie nie rozumiem.  Jak dla mnie jest w tym zero schematu, zero jakiegokolwiek sensu. Jeszcze mogę przyjąć skojarzenie kolor stanika -> piersi -> rak piersi… No dobrze, niech będzie, ale RODZAJE ALKOHOLU?! Czy komuś się przypadkiem nie pomyliło z akcją uświadamiania o zagrożeniu alkoholizmem?

Współczuję zatem serdecznie koleżance, która wpisała słówko „niestety” pod swoim opisem „beer” oznaczającym, że jest zamężna. Dowiedziałam się, że koleżanka jest „vodką”, a więc „tą drugą”, oraz że inna koleżanka lubi ten stan rzeczy. Kilka znajomych dostało kolejne gratulacje swego statusu „chapagne”, czyli „zaręczona”, nie zdziwiło mnie, że kilka kolejnych dziewcząt zadeklarowało chęć zamążpójścia ("gin"). Oczywiście większość tych danych jest już dostępna w ich profilach (może poza oznajmianiem swego statusu kochanki).

I teraz pytanie do wszystkich pań, które w zabawie wzięły udział: czy którąkolwiek skłoniło to do zapisania się do lekarza, samodzielnego zbadania piersi, czy rozmowy na ten temat z mamą, siostrą, córką, czy przyjaciółką? Pytanie do twórcy/twórczyni zabawy – jakie skojarzenia naprowadziły go/ją na pomysł stworzenia tego potwora? Mgliście przypominają mi się przesyłane tradycyjną metodą listy z dzieciństwa z ostrzeżeniami „Pani Smith zignorowała list i dwa dni później wpadła pod tramwaj; pan Kowalski początkowo zignorował przesyłkę i stracił dom w pożarze, ale po wysłaniu wygrał miliard o Totolotka” – czy tędy droga?

I na koniec, aby ten post nie pozostał jedynie wyrazem mojej frustracji:  http://www.biust.pl/rak_piersi/jak_sie_badac_samobadanie.htm#8 – sądzę, że to badanie trwa tyle, co rozesłanie łańcuszka koleżankom, a  gdyby komuś wspomnienie tych wszystkich rodzajów alkoholu zwróciło uwagę, że nie radzi sobie z pewnymi aspektami swojego życia, to proponuję to: http://zdrowezycie.rudaslaska.w.interia.pl/test.html .

Tłumaczyć się nikomu nie muszę, to i nie będę :)

Mój blog, se go mogę pisać, albo nie pisać!

A teraz napiszę.

Napiszę, jak zakupy dziś pojechałam robić...

No to tak. Z pracy wyszłam nadspodziewanie wcześnie-jakoś koło 20, a sądziłam, że posiedzę tam przynajmniej do 22.00. Wróciłam do domu. Najlepszy_z_Ojców wieszał mi półki w Nowej_Łazience. Popatrzyłam, popatrzyłam, usiadłam do fejsbuka, przejrzałam, znudziłam się.

Przypomniało mi się, że moje ukochane praskie buty rozpadły się właśnie praktycznie na kawałki, oraz, że pragnęłam ostatnio posiąść nowe spodnie. Zastanowiłam się chwilę, pomyślałam 'pojadę, kupię sobie'. Potem pomyślałam, że samochód bez przeglądu, to może nim nie będę jechać. Poszłam do tramwaju. W międzyczasie skonstatowałam, że choć wybieram się do tramwaju, to ubrałam się, jakbym jechała samochodem. Czyli, że mi zimno. Ale luz. Idę dalej. Nagle przypomniałam sobie, że ostatnio nosiłam wszystkie(!) karty płatnicze i kredytowe w kieszeni narciarskich spodni, toteż że nie ma ich w portfelu, bo leżą na brzegu pralki (wyjęłam szykując spodnie do prania, ale do portfela włożyć, to już nie...). Luz, pomyślałam-pójdę do oddziału banku i wypłacę gotówkę. Chwilę później przypomniało mi się, że dowód jest razem z kartami na pralce, więc bez niego w banku nie nie wypłacę... No ale nie szkodzi-niewielka ilość gotówki w portfelu powinna dać radę... Wsiadłam do tramwaju, chciałam napisać smsa-wyjmuję telefon i okazuje się, że się wyładował. Nieważne-powtarzam sobie-za godzinę będę przecież w domu... i wyjmuję empetrójkę, coby sobie jakąś odprężającą muzykę włączyć. Empetrójka wyładowana. No comments.

Wchodzę do molocha, oglądam trzydzieści par spodni i dwajścia par butów. Buty brzydkie, spodni mi się nie chce przymierzać. Robi się dziesiąta, wyrzucają mnie z Camaieu...

Wracam autobusem, który KIEDYŚ jechał do mojego domu. Kiedyś. Teraz już nie jedzie. Zasuwam i marznę. Widzę sklep 'Stacja Mokotów'-najdłużej czynny w promieniu mniejszym, niż kilometr od mojego domu, to postanawiam na tę okoliczność zakupić piwo, wino, lub co ino, no bo to już przecież nie można wytrzymać tego wszystkiego.

Wchodzę, ucinamy z panem sprzedawcą miłą pogawędkę, ja wspominam coś o czeskim piwie, a ten zza lady wyjmuje mego ukochanego Kozla i pyta „o tym pani mów?” Ja już-portfel w dłoni, język na wierzchu, gotowa wykupić każdą ilość!!! A pan na to „a nieee, to nie do sprzedażyyy... to znajomy mi z nart przywiózł jedno”.

Rozmowę kończę w trybie natychmiastowym.

Idę do domu.

Idę spać, bo boję się, co się jeszcze dziś może nie udać :]